اگر بخواهید ردپای هتل‌های بوتیک را در جهان دنبال کنید، مسیر احتمالاً از سانفرانسیسکو آغاز می‌شود. سپس به لندن و پاریس می‌رسد. اما در ایران، داستان متفاوت است. به جای برج‌های مدرن و برندهای زنجیره‌ای، همه‌چیز از خانه‌های تاریخی و کوچه‌های قدیمی شروع شد. از قانون بودجه سال ۱۳۷۸ و «پردیسان» الهام‌گرفته از پارادورس اسپانیا تا خانه عامری‌ها، منوچهری و خانه ایرانی در کاشان، این حرکت بیشتر فرهنگی بود تا یک پروژه تجاری. هدف آن احیای میراث معماری و سنت مهمان‌نوازی ایرانی بود.

موفقیت کاشان جرقه‌ای شد تا اصفهان، شیراز و حتی تهران تاریخی وارد این جریان شوند. هتل بوتیک‌هایی مانند قصر منشی، جویبار، درب شازده، حنا و نظامیه، هرکدام با معماران و سرمایه‌گذاران خاص خود شکل گرفتند. این بناها مرز میان گذشته و حال را بازآفرینی کردند. آن‌ها فقط برای اقامت ساخته نشده‌اند، بلکه برای خلق ارتباط، روایت و تجربه هستند. جایی که مهمان احساس «خانه‌ای دور از خانه» دارد.

این روایت را با جزئیات کامل در مقاله‌ام در گیلگمش بخوانید. از سانفرانسیسکو تا کوچه‌های کاشان، رد یک واژه غریب و تجربه‌ای نزدیک را دنبال کرده‌ام. نشان داده‌ام که هتل بوتیک چگونه می‌تواند قلب سنت و نوگرایی را در یک قاب جای دهد.